Inloggen

14-02-2011 vervolg

Dan dacht je dat je donderdag heel vroeg op het ziekenhuis moest zijn met je vrouw zodat zij ingeleid kon worden, begonnen de weeën gisteren ineens spontaan te komen. Nou ja spontaan, waarschijnlijk heeft het toch wel met het inwendig onderzoek te maken van gisteren.

Rond 15.30 begint het bij Rozemarijn te rommelen in de buik maar ze schenkt er niet al teveel aandacht aan. Als ik dan tegen 16.30 uur Femke op ga halen bij de kinderopvang is het thuis rustiger en begint Rozemarijn er toch wat meer aandacht aan te besteden. Ik kom thuis van de kinderopvang, met een zingende Femke omdat ze met een paraplu in de regen mocht lopen, zegt Rozemarijn dat ze volgens haar toch wel iets voelt wat op weeën lijkt. Ik zet vast het eten van Femke in de magnetron en ga toch eens timen hoe lang alles dan duurt. Er zit niet echt regelmaat in het gevoel. Het verschilt van 1.20min tot 35 sec wat voelen en van 4.50min tot 1.20min niets voelen. Niet echt regelmatig dus.

 

 

Toch geef ik haar aan dat ze beter maar weinig kan gaan eten omdat als het wel doorzet en het dan ook misschien een keizersnede word ze in elk geval "nuchter" is. Misschien een rare kronkel in mijn hoofd maar wel een goede bleek achteraf. In de tussentijd mijn ouders gebeld met de vraag of ze Femke op wilden halen want het gevoel bij Rozemarijn werd toch wel duidelijker en krachtiger. Ik heb snel nog even mijn bordje pasta opgegeten en heb hierna toch maar even contact gezocht met het ziekenhuis. Na enig heen en weer gepraat werd mij verteld dat we ons moesten melden op het ziekenhuis. (Dit was sowieso de afspraak omdat Femke met een keizersnede is geboren)

 

Eenmaal rond 18.30 uur aangekomen in het ziekenhuis werden we eigenlijk meteen doorgestuurd naar een kraamkamer en hier heeft Rozemarijn haar plaats ingenomen op zo'n mooie bed/tafel. Ze kwam aan de CTG te liggen en hierop was duidelijk te zien dat er toch wel weeën aanwezig waren. Na 15 a 20 minuten toch maar eens kijken zei de verloskundige. Rozemarijn had op dat moment al 6 a 7 cm ontsluiting. We schrokken er eigenlijk wel van dat ze al zo ver was en dat alles zo snel ging. Na nog +/- 1 1/2 uur weeën gehad te hebben was er bijna een volledige ontsluiting. Alleen nog een klein randje die niet weg wou. Het volgende probleem kwam om de hoek kijken, er kwamen ook al persweeën tussendoor die eigenlijk erg moeilijk op te vangen waren, of eigenlijk gezegd niet. Er werd toch nog weer gekeken of de ontsluiting verder was gekomen dan die 9cm, maar dit was helaas niet het geval. Dan maar proberen of we het randje weg kunnen drukken tijdens een wee zodat je kunt gaan persen zegt de verloskundige. Dit lukt gedeeltelijk. Eigenlijk werd hierna het besluit genomen om over te gaan na persen omdat de ontsluiting waarschijnlijk niet helemaal volledig zou worden en de persweeën met grote regelmaat zich aanboden. Ondertussen was het zo'n 20.30 uur.

Na een half uurtje goed geperst te hebben bleef het hoofdje steeds op dezelfde plaats zitten of maar miniem te bewegen. Er werd besloten om de gynaecoloog van dienst op te piepen en hem te laten beoordelen of de kleine met de pomp kon worden gehaald. Deze arriveerde na een kleine 30 minuten en gaf eigenlijk na kort onderzoek meteen het groene licht voor de pomp, in de tussentijd is het persen gewoon doorgegaan. De verloskundige gaf Rozemarijn een spuit tussen haar benen om het gedeeltelijk te verdoven zodat de pomp goed te plaatsen was. Dit duurde 2 weeën. De "dop" zat goed op het hoofdje van Esmée en bij de volgende wee zou er door de verloskundige mee worden getrokken d.m.v. de pomp. Dit lukte niet helemaal en de gynaecoloog nam het van haar over. Deze zorgde ervoor dat de kleine met de kruin al zichtbaar was bij de volgende wee. De pomp werd hierna ontkoppeld en bij de volgende wee werd er door de gynaecoloog mee geholpen door aan het hoofdje van de kleine te trekken. Er leek te weinig ruimte en de gynaecoloog besloot hierna een knip te zetten om ruimte te maken. De eerstvolgende wee werd er weer mee geholpen door de gynaecoloog en er werd na wat duw en trekwerk voortgang geboekt. Esmée kwam langzaam naar buiten. Het laatste gedeelte werd voorzichtig gedaan en toen Esmée eenmaal volledig "geboren" was, werd zij op de borst van Rozemarijn gelegd. (21.56 uur) Wat een prachtig gezicht is dat dan.

Hierna was het tijd voor de moederkoek ofwel de placenta. Rozemarijn had een spuitje gekregen zodat deze beter los zou laten. Na een aantal minuten begon de verloskundige voorzichtig aan de navelstreng te trekken om te kijken of de placenta los zat en deze naar buiten wilde komen. Er moest door Rozemarijn ook mee geperst worden, maar er zat niet veel beweging in. Even gewacht en weer werd er getrokken aan de navelstreng, weer geen beweging. Er werd steeds wat meer kracht uitgeoefend op de navelstreng en waar ik al bang voor was gebeurde. De navelstreng knapte af en de placenta was nog niet "geboren". Er werd direct een plaats geregeld bij de O.K. (Operatiekamer) om de placenta met een roesje te verwijderen. Het was op dat moment 22.30 uur.

Rozemarijn werd naar de O.K. gebracht en ik bleef achter bij Esmée. Ik heb hierna Esmée een luier omgedaan en aangekleed. Eigenlijk wou de kraamverpleegkundige dit doen, maar heb dat van haar overgenomen omdat het mij juist wel leuk leek om dat te doen en omdat ik toch moest wachten tot Rozemarijn weer uit de O.K. terug was. Ze zouden omdat ze dan toch op de O.K. was ook direct de knip die was gezet weer hechten. Ik werd op dat moment alleen achter gelaten op de kraamkamer en het duurde een 45 tot 60 minuten voordat er iemand kwam om Esmée wat te drinken te geven. Hierna was ze ook direct rustig en viel ze heerlijk als een blok in slaap. In de tussentijd kwam de gynaecoloog nog eens langs en die vertelde mij dat Rozemarijn wat extra bloed kreeg omdat ze wel erg veel verloren had tijdens de bevalling. Ik had dit al verwacht en keek hier eigenlijk niet eens meer van op en vond het dan ook een goed idee.

Maar toen begon het wachten. na nog eens 45 tot 60 minuten werd ik overgebracht naar de kraamafdeling omdat Rozemarijn daar ook weer heen werd gebracht als ze van de recovery terug kwam. Daar heb ik tot 02.30 uur gezeten zonder dat ik maar wat vernam van de toestand waarin Rozemarijn verbleef. Ik heb wel een aantal maal gevraagd hoe het nou stond maar werd helaas niet veel wijzer van de antwoorden. Haar bloed moet nog gecontroleerd worden, ze krijgt extra bloed, enz... niet echt een idee hoe lang alles nog zou duren. Maar om 02.30 uur konden we haar dus gelukkig ophalen van de recovery. We waren erg blij elkaar weer te zien. Snel terug naar de afdeling om daar samen nog even met z'n 3-en samen te zijn en dan snel naar huis.

Na een korte nachtrust van 3 uurtjes onder de douche gesprongen en weer naar het ziekenhuis gegaan. Hier bleek al snel dat Rozemarijn die dag nog niet zou mogen vertrekken en dat ze zeker 1 en misschien nog wel 2 extra zakken bloed kreeg om haar HB-gehalte wat op te krikken. Normaal heeft ze een HB van 8.5 tot 9, wat eigenlijk meer een "mannen-HB" is, en na de operatie zat ze op een HB van 3.7 en na het extra bloed wat ze had gekregen op de recovery op een HB van 4.3 Niet alleen de knip was hiervan de oorzaak, maar ook nog 3 scheuren (Perineumruptuur, vaginawandruptuur en labiumruptuur) op verschillende plekken, waardoor ze veel bloed had verloren. Ze zag ook nog erg bleek en was nog erg slapjes. Rozemarijn kreeg eerst alleen maar extra vocht en pas later die dag extra bloed. Het werden 2 extra zakken.

Ik ben die morgen Esmée aan gaan geven bij de gemeente, wat je tussen 08.30 en 09.30 uur in het ziekenhuis kunt doen. Ik ben samen met mijn vader en met Femke rond 15.00 uur naar het ziekenhuis gereden zodat zij ook de kleine en moeders konden bewonderen. Femke vond het toch wel erg interessant zo'n kleine baby. Haar kleine zusje werd zachtjes geaaid door haar. Na een lange dag op het ziekenhuis met bezoek en drukte ben ik naar huis gegaan en hoop ik dat Rozemarijn toch snel weer opknapt en thuis verder kan opknappen in haar eigen vertrouwde omgeving. Het is toch wel erg stil zo zonder al die meiden om me heen.